Wat herinner je je nog van je eerste bergwandeling?
Heel veel. Het hangt er alleen van af, wat je als mijn eerste bergtocht zou beschouwen. Mijn eerste vakantie waarin serieus werd gebergwandeld was in 1981, als ik het goed heb. Ik was veertien en op vakantie met een vriendje en diens ouders. Met mijn eigen ouders had ik het jaar ervoor vanuit de auto de Pyrenëen gezien, en gedacht dat het heerlijk moest zijn om tussen de bergen tochten te maken, vooral daar waar niemand komt. Mijn vader en moeder zagen zich dat niet zelf doen, maar het jaar erna werd ik dus uitbesteed aan deze vrienden, die al jaren gingen bergwandelen - mijn vriendje Michaël en diens ouders. De familie Eichhorn.
Het 'gloria gevoel'
Met wie ga je meestal de bergen in?
Doorgaans met of vrienden, oude bergmaatjes Rogier en Luc, of met mijn vriendin Mariska, en vorig jaar in mei waren we met de jongens Max en Tom voor het eerst 'echt' aan het bergwandelen in de Alpen. Dat was weer een nieuwe dimensie, heel leuk. Iets over deze goede mensen: Rogier Hellenbrand is een echte Limburger, ik ken hem sinds mijn studie, de eerste tocht maakten we samen in 1987. Hij belde toen naar huis in Limburgs dialect en ik verstond er direct niets meer van! Rogier is een klauteraar, dankzij hem heb ik regelmatig ook eenvoudige beklimmingen gemaakt (t/m II). Dan natuurlijk Luc Imschoot, hij is arts in een verpleeghuis en ik ken hem van de Werkgroep Alpiene Trektochten van de bergsportvereniging: we hebben allebei huttentrektochten voor de Alpenvereniging begeleid. Luc houdt net als ik vooral van eenzame trekkings door hoogalpien terrein, en ik heb hem overgehaald daarbij niet in koude tenten of bivakzakken te overnachten maar wel bewoning met warm eten en wijn op te zoeken, ook dat is genieten...
Mariska is nu dik vijf jaar mijn levensgezellin en lief, en we zoeken samen wandelingen en tochten uit waarbij we ons in de mensen en de geschiedenis van een streek kunnen verdiepen. We houden van wandelingen met een soort nieuwsgierigheid naar cultuur en mensenleven. En Max en Tom? Die vinden het heerlijk hun bergstok te pakken en hoed op te zetten, maar wel graag wat afwisseling en stoere dingen onderweg, anders zou het wel eens saai kunnen worden...
Wat is je meest bijzondere beklimming geweest?
Wat vind je het leukste aan bergbeklimmen?
Zie bij de voorbeelden! Ontdekken, mensen, cultuur. Het heerlijke aan de tochten in Nepal is dat je nog gebieden hebt waar zelfs geen goede kaart is een gps je niet helpt: bijvoorbeeld Tilmans Pass, tussen de Rolwaling en de Langtang...heerlijk. Maar ook wanneer je in een Europees ontsloten gebied loopt, iets nieuws ziet, al die nauwelijks voor te stellen grilligheden van de natuur en gekkigheden van de mens. Het liefst steek ik passen over, ik ben geen toppen beklimmer: om van het ene dal in het andere te wisselen en af te dalen en te zien dat bijna alles weer anders is: de begroeiing, de bergen, maar ook de mensen en hun gebouwen en uitingen. De beesten soms ook: die zitten vaak aan de ene bergzijde wel en de andere niet. Hoe meer contrast tussen dalen, hoe heerlijker ik zo'n pasoverschrijding vind.
Wat vind je het moeilijkste aan bergbeklimmen?
Wie is jouw voorbeeld?
Eric Shipton & Bill (H.W.) Tilman, Julius Kugy, Aartshertog Johan van Oostenrijk. Vooral de laatste denk ik. Ik heb over hem ook enkele artikelen in Bergen Magazine geschreven. Hij was aan het begin van de negentiende eeuw erg belangrijk voor het alpinisme in Oostenrijk. Voor hem telde de bergnatuur, maar net zozeer de bergwereld en vooral de mensen in de bergen. Ik hou van bergtochten die ontdekkingsreizen zijn, als dusdanig worden beleefd; in 1996 schreef ik een boekje over bergtochten in de negentiende eeuw, onder de titel 'Alpendromen. De beklimming als ontdekkingstocht'. Dat onderzoeken, ontdekken, van de bergen, het avontuur van het zoeken, andere mensen en in zekere zin jezelf en reisgenoten is wat mij boeit. Het is de positieve kant van de romantiek. Julius Kugy maakte rond 1900 tochten in het huidige Slovenië (Julische Alpen). Het mooie aan Kugy is dat zijn mooiste boeken, zoals 'Ein Bergsteigerleben', niet over hemzelf gaan, maar over zijn lokale gidsen en hun leven in de bergen. Het zijn juweeltjes. Helaas bijna alleen nog maar antiquarisch te krijgen, en je moet het ouderwetse Duits en de gotische drukletter wel voor lief nemen. Zoek je dezelfde sfeer, maar dan in exotische streken en overgoten met een heerlijk sausje Britsje understatement, grijp dan naar de boeken van Eric Shipton en Bill Tilman en ik garandeer je dat je ook niet rustig thuis blijft. Zij maakten tochten in de jaren dertig van de 20ste eeuw. In de Alpen was al niet meer zoveel te ontdekken, in de Himalaya en Centraal-Azië des te meer. Zij maakten tochten met zo weinig mogelijk middelen en zoveel mogelijk lokale vrienden, met respect voor alles en iedereen en een gevoel voor humor...onovertroffen. Hun boeken zijn trouwens eindeloos opnieuw uitgegeven en voor weinig geld verkrijgbaar, ondermeer in omnibus vorm.
Wat is je grootste bergprestatie geweest tot nu toe?
Hoe motiveer je jezelf om op moeilijke momenten toch door te gaan?
Door mij af te vragen of er nog iets te ontdekken valt! Dat helpt enorm... Maar ik vraag mij ook altijd af of er nog een weg terug is en het vanuit dat perspectief veilig blijft. Als dat niet zo is, en ik vertrouw mijzelf niet meer (of een tochtgenoot zichzelf niet meer), dan keer ik om. Er komt wel weer een andere ontdekking...
Welke berg zou je ooit nog eens willen beklimmen?
Welke andere bergsport lijkt je uitdagend om een keer te doen?
Toerskiën. Ik kan eigenlijk niet skiën, maar heb wel verstand van lawine's e.d. Dit omdat ik er wel met de sneeuwschoenen op uit trek, het gevoel ontdekken en van eenzaamheid krijgt in winterse omstandigheden een heel nieuwe dimensie. Alleen, ik heb met voetbal mijn knie in de vernieling geholpen, dus skiën gaan leren is niet verstandig (een kruisband mis ik, de andere is zwak en ingescheurd). En, het is niet echt bergsport, maar in Argentinië hebben we in de Sierra de Cordoba door de bergen/heuvels paardrijtochten gemaakt, en dat wil ik zeker ook nog eens herhalen!
Heb je wel eens vreemde dingen meegemaakt in de bergen?
Ja, bijvoorbeeld overnachten in een verlaten almhut, onder een lekkend dak, bij een lege fles van een voorganger, naast een schapenskelet, omdat het het beste onderkomen was dat we vinden konden nadat we in de mist een bivakhutje niet hadden kunnen vinden. De volgende dag, zonder mist, bleek dat we er op ongeveer tien meter voorbij gelopen waren!
Heb je nog een bijzondere of onbekende wandel/klimtip?
In de Alpen: reis eens door naar het zuidoosten in Oostenrijk. De Seetaler Alpen in de Steiermark is een fantastisch en bij Nederlanders nagenoeg onbekend bergwandelgebied. Vol met dalen waar geen toeristen komen... Algemeen: ga eens op stap in het voor- en najaar. Zorg dat je een gebied leert kennen in meerdere seizoenen, niet alleen in de hoogzomer. Je zult verbaast staan!
De foto's zijn afkomstig van de website van Mark van Hattem.


